Το κλάμπ που γεννήθηκε κυριολεκτικά απο τους δρόμους και τις πλατείες των δυτικών προαστίων. Eίχαμε πιστέψει σε ένα όνειρο τρελό, για ένα ενιαίο κλάμπ στα δυτικά. Βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 2006. Η γενικότερη οπαδική κατάσταση στον Παναθηναϊκό, λίγο πολύ γνωστή, καθώς μετά απο αρκετά χρόνια διαφορών, ιδρύεται ο Ενιαίος Φορέας. Ήταν μια απόφαση που πάρθηκε ως φυσικό επακόλουθο, αφού όλη την προηγούμενη χρονιά πριν τη δημιουργία του, υπήρχε ταύτιση απόψεων και πορείας στους περισσότερους συνδέσμους. Έτσι, ήταν πλέον γεγονός πως δεθήκαμε μεταξύ μας και υπήρχε ανάγκη για ακόμα καλύτερη οργάνωση.

Στα δυτικά, υπάρχουν δύο κλάμπ απο τον παλιό πυρήνα των «Athens Fans», το Περιστέρι και το Χαϊδάρι (West Club). Επίσης υπήρχαν άλλα δύο κλάμπ που είχαν δημιουργηθεί μετά απο συγχωνεύσεις. Το «Πετρούπολη-Νέα Λιόσια» και το «Καματερό-Μενίδι». Τότε, η συνεργασία αυτών των συνδέσμων ήταν σε πολύ καλό επίπεδο. Μαζική παρουσία σε ματς και συνεχείς δράσεις στο δρόμο. Έτσι ξεκινάει μια νέα περίοδος αξέχαστη σε όλους μας, με καθημερινές “βόλτες” σε πλατείες και στέκια. Μετά απο αυτά τα γεγονότα και τα “σκηνικά” άρχισε να δημιουργείται μια ομάδα ατόμων κυρίως απο τις τρείς περιοχές. Τα Ν. Λιόσια, το Περιστέρι και την Πετρούπολη. Μέτα απο όσα ζήσαμε μαζί και καθώς ξεκινούσε και η αγωνιστική σεζόν, άρχισαν οι συζητήσεις για το αν θα μπορούσαμε τελικά να είμαστε ενωμένοι και κάτω απο μια στέγη. Πρακτικά ήταν κάτι πολύ δύσκολο, διότι θα έπρεπε να κλείσουν δύο κλάμπ και να ανοίξει ένα καινούργιο. Να κατέβουν ταμπέλες, να αλλάξουν καταστατικά, να ξεκρεμαστούν πανιά με ιστορία και όλα αυτά σε περιοχές με ριζομένο το Παναθηναϊκό στοιχείο αλλά και τον τοπικισμό.

Έγιναν συζητήσεις και συνελεύσεις με αρκετές ενστάσεις για τις δυσκολίες που θα βρίσκαμε μπροστά μας. Όμως, η κατάσταση που επικρατούσε στο κλάμπ του Περιστερίου, με την νέα γενιά να έχει αλλάξει κατα πολύ τον τρόπο λειτουργίας και αντιλήψεων και σε συνδυασμό με την ενέργεια και το ρομαντισμό που πήγαζε απο τα παιδιά των Λιοσίων και της Πετρούπολης, προχωρήσαμε τελικά σε αυτή την ένωση. Τα άτομα που βγήκαν μπροστά για να γίνει πράξη το όνειρο, με σχετικά μικρό μέσο όρο ηλικίας, ρίσκαραν με κάθε κόστος για την προσωπική τους ζωή και με αρκετές θυσίες για τις όποιες “στραβές” έγιναν εκείνη την περίοδο. Η απόφαση αναφέρεται σε νέο κλάμπ, με δικό του σύμβολο, σε νέο χώρο, που θα τιμά και δεν θα ξεχνά την ιστορία των προηγουμένων. Ο σκοπός ήταν ξεκάθαρος. Να ενωθούν αυτά τα κλάμπ και να γίνουν ένα και όχι να συστεγαστούν.

Το Φθινόπωρο λοιπόν, παίρνεται η απόφαση και κλείνει ο σύνδεσμος στην πλατεία της Πετρούπολης και εκείνος του Περιστερίου που στεγάζονταν στην Αιμιλίου Βεάκη απο το 2002. Η μετεστέγαση έγινε άμεσα, στην οδό Βασιλέως Αλεξάνδρου στο κέντρο του Περιστερίου. Στις 11 Ιανουαρίου του '07 έγινε η πρώτη εκδρομή σαν «West Block» στη Ρώμη για το μπάσκετ. Παρά τις όποιες γραφειοκρατικές δυσκολίες, το κλάμπ παρέμεινε ανοιχτό μέχρι τον Μάρτιο του 2007. Μετά τα επεισόδια στη παιανία και την δολοφονία του Μιχάλη, το χτύπημα για τους συνδέσμους ήταν τεράστιο. Μέσα στα απόνερα των γεγονότων αναστέλλεται η λειτουργία του για τον επόμενο ενάμησι χρόνο.

Το 2008 νοικιάζουμε νέο χώρο στην οδό Σολωμού στην περιοχή του Μπουρναζίου, αλλά ήταν όπως φάνηκε, μια αποτυχημένη κίνηση, καθώς υπήρχαν πολλές δυσκολίες σε εκείνο το σημείο. Το νερό είχε μπεί στο αυλάκι όμως και συνεχίσαμε σε καινούργιο χώρο στην οδό Εθνάρχου Μακαρίου και πάλι στο κέντρο του Περιστερίου. Η ανταπόκριση ήταν πολύ μεγάλη και την πρώτη χρονιά λειτουργίας καταφέραμε να έχουμε πάνω απο 460 μέλη. Εκείνη την περίοδο υπήρχε και πάλι μεγάλη δράση στα γήπεδα με μαζική παρουσιά καθώς και μάχες στους δρόμους για να υποστηρίξουμε τα σύμβολα και τα χρώματα μας. Βρισκόμαστε στο 2011 πια και ενώ οι ανάγκες μεγαλώνουν, μέσα στη παράνοια νοικιάζουμε και μετακομίζουμε μέσα σε ένα βράδυ στο κάστρο που βρισκόμαστε και σήμερα, στην οδό Παύλου Μελά 3.

Το 2012 ο σύνδεσμος αναλαμβάνει το τμήμα της επιτραπέζιας αντισφαίρισης με σκοπό την ενίσχυση του, μέχρι την στιγμή που θα βγεί ο Ερασιτέχνης απο το οικονομικό αδιέξοδο. Απο τότε μέχρι σήμερα το κλάμπ παραμένει δυνατό κι ενεργό. Πάντα πιστοί στο πλευρό του Παναθηναϊκού με παρουσία στα πέταλα εντός και εκτός έδρας. Πιστοί μαχητές όμως και της Θύρας 13 όπου χρειάστηκε. Απο τότε που ιδρυθήκαμε, προσπαθούμε να πέρνουμε θέση σε σημαντικά κοινωνικά ζητήματα σε γήπεδα και έξω απο αυτά, μέσα απο τις δράσεις μας. Όπως η παροχή εισιτηρίων στους απολυμένους εργαζόμενους του Alter και της Ελληνικής Χαλυβουργίας τον Ιανουάριο του '12 σε αγώνα. Όπως τα τρόφιμα και τα ρούχα που μαζεύουμε κατα καιρούς για τους μετανάστες και τους συμπολίτες μας και άλλες πολλές ενέργειες.

Η ζωή μας όμως είναι ο Παναθηναϊκός και προσπαθούμε με κάθε τρόπο να βρισκόμαστε στο πλευρό του, γιατί η θέση μας είναι στο γήπεδο. Αυτοσκοπός, η παρουσία μας και η φωνή μας για να στηρίξουμε τον αθλητή που αγωνίζεται με το Τριφύλλι στο στήθος. Εδώ είμαστε για να κριθούμε και να κρίνουμε τον οποιονδήποτε για τις πράξεις του, πάντα με βάση το καλό του Παναθηναϊκού και της Θύρας 13. Οι θέσεις και οι απόψεις μας προβάλλονται, είτε απο πανό με μηνύματα σε γήπεδα και δρόμους, είτε απο ανακοινώσεις, είτε απο το επίσημο site του συνδέσμου μας. Ουδέποτε διαχειριστήκαμε άλλες σελίδες κοινωνικής δικτύωσης που έχουν ομολογουμένως βλάψει την ιδεολογία των οπαδών.

To
«West Block» είναι η απόδειξη για το πόσο μπροστά για την εποχή της ήταν η ιδέα της ενoποίησης μας, που εν τέλει έχει καταφέρει να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες που αντιμετοπίζει ο συνδεσμιακός χώρος και ο οπαδισμός γενικότερα, απο την εκάστοτε κυβέρνηση και την δήθεν δημοκρατία τους. Φέτος κλείνουμε τα πρώτα 10 χρόνια απο την ίδρυση μας και θα το γιορτάσουμε με τον καλύτερο τρόπο. Επίσης θέλουμε να ενημερώσουμε τους Παναθηναϊκούς των δυτικών προαστίων και όχι μόνο, πως η πόρτα του συνδέσμου είναι ανοιχτή για τον οποιονδήποτε θελήσει να έρθει για να εκφράσει της απόψεις του για το Σύλλογο και τη Θύρα 13 ή και για να συμμετέχει στις δράσεις μας.